‘In de kunst? Daar is geen droog brood mee te verdienen kind, zei mijn vader altijd’, aldus Linda de Wit. Na een ongelukkige periode in een administratieve functie, een diep dal en gesprekken met de psycholoog, is Linda nu toch waar ze het liefste is; zelf schilderen en haar passie aan anderen overbrengen. ‘Het vertrouwen in mezelf is groter dan ooit.’

Met een Schoeversdiploma was ik verzekerd van een baan. In de avonduren volgde ik mijn passie voor geschiedenis en behaalde diploma 2e graad. Toch durfde ik de stap niet te nemen om voor de klas te gaan staan. Te weinig zelfvertrouwen. Een administratieve baan bij een internationaal bedrijf was het alternatief.

De kantoorcultuur vond ik vreselijk, kon ik me niet aan conformeren. Ik werd tegendraads en ontwikkelde een zeer eigen kledingstijl. Geen mantelpakje maar een 50’er jaren jurk met dito kapsel. In de avonduren ging ik naar de kunstacademie. Daar voelde ik me thuis, was ik compleet mezelf.

Na de geboorte van mijn derde kindje, begon ik met het maken van muurschilderingen en dat gaf mij enorm veel voldoening. Helaas leverde dat financieel niet genoeg op. Door een combi van administratief werk en schilderen in mijn vrije tijd, kon ik in elk geval wel mijn ei kwijt. Dit werkte overigens ook als uitlaatklep want mijn laatste baan was ellende. Via via was ik terechtgekomen bij een adviesbureau in huisvestingsvraagstukken.

We werkten daar in een kantoortuin, wat betekent dat je alles hoort en ziet van elkaar en zij van jou. Vaak was het doodstil en zat iedereen daar maar op zijn of haar eiland. Eén van de directeuren, een vrouw, was nogal ‘kort door de bocht’ en ‘recht voor z’n raap’. Ik trok dat niet, was daar niet tegen opgewassen. Na twee jaar en een paar zeer moeilijke gesprekken, werd mijn contract niet verlengd. Eerst belandde ik in een diep dal. Hoe had ik me door haar zo kunnen laten kleineren? Een psycholoog hielp me mijn zelfvertrouwen terug te vinden.’

Op dat moment viel voor mij alles op zijn plek. Geen ondersteunend werk meer, dit mocht nooit meer gebeuren.

Het was alsof er een knop omging. Ik ga voor mezelf beginnen! Vanaf dat moment ging de diesel lopen. Samen met een vriend maakte ik een prachtige website en stortte ik me gewoon in het diepe. Ik zie het wel. Dit moet goed komen. Als je iets doet waar je blij van wordt, dan straal je dat uit en gaat het als vanzelf.’

Via Latent Talent, ging ik samen met een collega kunstenaar een groep gevorderde schilders begeleiden. Vol overtuiging en met al mijn kennis en ervaring is mijn passie nu mijn werk. Hoe mooi is dat?

Het vertrouwen in mezelf is groter dan ooit. Vanuit mijn onderbuikgevoel neem ik steeds de juiste stappen en beslissingen.

Ik heb al een aantal prachtige illustratie-opdrachten mogen doen. Nu nog wat zakelijker worden en mijn ondernemersvaardigheden vergroten. Ik ben goed op weg. De wereld is mijn proeftuin.’