Marieke op zoek naar zichzelf in Chipangali

De deur voor de laatste keer op slot doen, elkaar voor de laatste keer gedag zeggen, ik reed met tranen in mijn ogen naar huis. En nu? Het bedrijf waar ik tien jaar lang met ziel en zaligheid voor had gewerkt, was niet meer. Ondanks dat ik al maanden wist dat dit moment ging komen, voelde ik me alles behalve voorbereid. Reacties als: het komt allemaal goed, neem de tijd, geniet van deze ‘verplichte’ rust waren natuurlijk goedbedoeld, maar ik voelde alleen maar onrust. Hoe nu verder?

Tijdens de nieuwjaarswisseling proosten op het nieuwe jaar mijmerde ik over wat het nieuwe jaar ons zou brengen. Eerlijk gezegd had ik geen idee.  Wel wist ik dat áls ik iets anders wilde gaan doen met mijn carrière, ik dat nu moest gaan doen. Ik ben namelijk 44 Jaar, heb een zak geld meegekregen  en de letterlijke schop onder de kont.

Na de nodige champagne, oliebollen en nieuwjaarszoenen dacht ik: het is tijd om mijzelf uit te dagen. Stop met het bekende en ga er voor!

Los van de wereld, alleen met mijn gedachten

Ooit tijdens een vrouwen netwerkdag hoorde ik: ‘mannen springen over het hek en zien dan wel weer; vrouwen willen eerst voor 95% zekerheid weten dat ze het kunnen en springen dan pas het onbekende in.’ Ik had besloten: ik ga nu die ‘man’ zijn en spring het onbekende in. Laat die bucket list-acties maar komen en die verandering in carrière. Ik kan dat! Na wat rondstruinen op internet leek mij het Chipangali vrijwilligersproject in Zimbabwe een mooie eerste stap. Los van de wereld, helemaal alleen met mijn eigen gedachten.

We gaan voor het avontuur en de uitdagingen

En dan opeens zit je in het vliegtuig naar Zimbabwe. In je eentje het onbekende avontuur tegemoet. Nu heb ik veel gereisd voor mijn werk, maar dan stond er altijd zo’n meneer met een bordje en je naam. Nu stond er niemand. Spannend, ook omdat Zimbabwe code oranje had vanuit het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Maar goed, ook in Nederland ga ik niet tussen een demonstrerende menigte staan en ga ik ook niet ’s avonds laat in mijn eentje het onbekende opzoeken. Bovendien gaan we voor het avontuur en voor de uitdagingen, dus laat maar komen.

Vrijwilligers zijn nodig om een handje te helpen

Wat is dat toch bijzonder, mensen die hun hele leven in dienst stellen van hun ideaal. Alles er voor opgeven om in dit geval wilde dieren te redden. Gewonde wilde dieren die een tweede kans krijgen in Chipangali. Chipangali betekent, open en vriendelijk land. Het is een weeshuis voor wilde dieren, opgericht in 1973 door een Australisch echtpaar en nu beheerd door hun zoon. Indien mogelijk worden dieren opgeknapt en teruggezet. Lukt dit niet, dan blijven ze op Chipangali voor educatie, fokprogramma’s en onderzoek. Het motto: ’extinction is forever’ is de basis voor hun manier van leven. En om dit private project draaiende te houden, zijn er vrijwilligers nodig die een handje helpen.

Het maakt hier niets uit wat je doet in het dagelijks leven

Het is een komen en gaan van vrijwilligers, van alle leeftijden en nationaliteiten. En iedere vrijwilliger wordt omarmd en van harte welkom geheten. En wij ‘managers’ kunnen hier heel veel van leren. Zoek naar het positieve in ieder mens, kijk naar wat ze kunnen en zet ze hier voor in. Al is het een 17 jarige die helemaal verliefd is op een andere vrijwilliger of een meisje van 18 die vreselijke heimwee heeft en naar huis wil. Of iemand die fysiek niet veel kan maar toch heel graag wil helpen. De medewerkers van Chipangali waarderen elke vorm van inzet, gewoon omdat ze blij zijn dat je hen komt helpen. En het maakt hun niet uit wat je doet in je dagelijks leven, wat voor auto je rijdt, of je veel geld verdient…. Nee, het gaat erom dat je allemaal daar bent om mee te werken aan hun doel, aan hun missie. En zij geven je hiervoor een prachtige ervaring terug. Namelijk de ervaring om in een Afrikaans land zoals Zimbabwe mee te maken wat het is om daar te leven en te werken. En dat heb ik geweten.

Wie ben ik eigenlijk?

De intentie was om mijzelf uit te dagen, om uit het dagelijks leven te stappen en de tijd te nemen na te denken wat ik nu wilde met mijn leven. Maar vooral ook om te ervaren hoe het is om er alleen voor te staan zonder je sociale vangnet. En om stil te staan bij wie je bent. Wat je belangrijk vindt en vooral ook waar je energie van krijgt. Los van bijvoorbeeld status en hoeveel je verdient. Want dat zijn belangrijke vraagstukken als je besluit je leven om te gooien.

Hard werken en mooie gesprekken bij het kampvuur

Het mooie van deze ervaring is dat je tijdens het harde werken en tijdens het kampvuur vaak gelijk de diepte in duikt met de andere vrijwilligers en zo tot zeer open gesprekken komt. Ook omdat je verder geen verwachtingen van elkaar hebt. Dat schept een band die je altijd zal bijblijven. Waarbij ik natuurlijk niet voorbij wil gaan aan het feit dat het samen gillen wanneer er weer een rat of kikker voorbij loopt, ook iets met je doet. Of dat je toch besluit samen in een hutje te slapen omdat er toch wel erg veel spinnen rondlopen. Of dat je niet meer naar het publieke toilet gaat omdat er een giftige spin zit. Laat staan het ochtendritueel van het vangen van levende sprinkhanen of samen meelwormen verzamelen voor de apen.

Ik ben mijzelf tegengekomen

Het feit dat ik deze reis heb kunnen maken, is heel waardevol geweest. Ik ben mijzelf tegengekomen in Zimbabwe. Het was voor mij het laatste duwtje. Een laatste zetje om in mijzelf te gaan geloven. Het is voor mij wel duidelijk dat als je echt iets wil, je er gewoon voor moet gaan. Maar dit kan alleen als je doel voor ogen hebt. Een beeld hebt van wat je wilt en waar je gelukkig van wordt. Soms is het dan nodig om uit je dagelijkse ritme te stappen en back to basic te gaan.

Het is duidelijk voor mij; ik gooi mijn carrière om

Mede door dit avontuur heb ik de knoop doorgehakt om mijn carrière daadwerkelijk om te gooien. Dit is mij uiteindelijk ook gelukt. Ik ben inmiddels begonnen in een nieuw vakgebied. Behalve dat ik mij nu bewust ben van wat ik mee breng, wie ik ben en wil zijn, is het deze nieuwe stap natuurlijk heel spannend.

Afhankelijk zijn van jezelf is goed

Door het nemen van de beslissing in mijn eentje te vertrekken zonder mijn man naar een gebied waarbij je voor het grootste deel van de dag geen stroom hebt, geen warm water, geen sociale media, ik heb ervaren hoe het is om afhankelijk te zijn van jezelf en dat dat goed is. Ik ben mij nu bewust van hoe weinig je eigenlijk nodig hebt en wie je nu eigenlijk bent. Het geeft je de tijd om na te denken. Daarbij ben je heerlijk fysiek bezig en draag je ook nog bij aan een goed doel.

Nu ben ik zelf helemaal niet zo zweverig, eigenlijk soms meer een te grote rationalist. Maar mocht je iets anders willen met je leven, kan ik je echt aanraden om te beginnen met vrijwilligerswerk te gaan doen buiten de westerse wereld.

Dit avontuur is mij zo goed bevallen dat ik in de maand voor mijn nieuwe baan nog drie weken naar Maleisië ben geweest voor vrijwilligerswerk bij de orang-oetans. Het is zo’n fijn gevoel om even alleen met jezelf te zijn en om te merken dat je het alleen ook redt, dat ik zelfs volgend jaar voor drie weken Namibië vertrek om de olifantentrek te volgen.

Ik ben een ander mens

En dan is het jaar voorbij en moet ik alle mensen gelijk geven,; na regen komt zonneschijn. Dat niets gebeurt voor niets. Kijkend naar mijzelf ben ik een ander mens. Mijn werk-privé balans is veel beter en werk is niet meer mijn leven maar een onderdeel. Ieder weekend voelt nu als een vakantie. Ik ga nu alleen naar een film, zit heerlijk in de stad alleen op een terras. Mijn familie en vrienden zeggen dat ik meer rust uitstraal en dat voelt ook zo.

Natuurlijk is het meer dan alleen het vrijwilligerswerk. Maar de stap om voor mijzelf te kiezen was de eerste maar de belangrijke stap naar waar ik nu ben. En dat gun ik een ieder.

Wil je meer over mijn reisverhalen lezen, kijk dan op Marieke ReisMee of over mijn reis in Maleisië.

Heb je vragen over mijn reizen, stel ze hieronder in de reactiebox.

Marieke

Favourites van auteur:

7 Comments

  1. Hester Delhez 14 september 2018 at 14:26 - Reply

    Wat een mooi stuk Marieke!

  2. Jeannette Lamme 14 september 2018 at 19:10 - Reply

    Leuk om na je reis al gevolgd te hebben die leuke artikel te lezen Marieke.

  3. Fiona Torenvliet 14 september 2018 at 19:27 - Reply

    Wat ben je toch een stoere vrouw Marieke! En wat een mooi verhaal!

  4. Rob de Ceuninck van Capelle 16 september 2018 at 08:02 - Reply

    Sterke vrouw met karakter 👍😘

  5. Errol 16 september 2018 at 09:45 - Reply

    Way to go schat. 👍👍👍

  6. Jos 17 september 2018 at 09:35 - Reply

    Goed verhaal Marieke.

  7. Jo Kelder 17 september 2018 at 17:35 - Reply

    Leuk verhaal Marieke en veel,succes op je levenspad!

Leave A Comment

Je kunt de reacties ook volgen zonder zelf te reageren. Abonneer je dan op dit artikel.